Andrzej Horubała

Eschatologia, transformacja, blichtr stołecznego świata, ambitni prowincjusze, skorumpowani patrioci, zmęczeni sobą księża, styk wielkiej polityki i brudnego biznesu, małe cuda i jeszcze mniejsze miasteczka, cynizm show-biznesu, tragifarsa ludzkich namiętności, przemiany społeczne idące w poprzek porozbijanych rodzin. I ledwo zaznaczona, lecz wciąż widoczna nadzieja na Bożą łaskę. Andrzej Horubała od lat opowiada o Polsce wbrew literackiej, mainstreamowej sztampie. Wrzucony do szuflady z napisem „prawicowy autor” mówi „Nowemu Państwu”: „Nie wstydziłbym się etykietki »pisarza katolickiego«, chociaż wiem, że raczej nie zagoszczę z…

Czytaj dalej Czytaj dalej

W jeden wieczór pochłonąłem „Incydenty” – zbiór opowiadań Andrzeja Horubały. Po pierwsze dlatego, że to niewielki tomik, liczący zaledwie sto pięćdziesiąt osiem stron; po drugie, ważniejsze, nie mogłem się oderwać od lektury tej bardzo intensywnej, wartkiej, gęstej, mocnej prozy. Książka, która ukazała się nakładem wydawnictwa Teologia Polityczna, nie jest moim pierwszym spotkaniem z twórczością Horubały. Przed laty przeczytałem dwie powieści autora – „Farciarza” oraz „Umoczonych”. Śledzę też jego krytykę literacką, ceniąc ostre i precyzyjne pióro. Muszę przyznać, że od razu…

Czytaj dalej Czytaj dalej

Tom opowiadań „Incydenty” Andrzeja Horubały jest dla mnie najlepszą polską książką, którą czytałem w roku 2024. Siedem zebranych w niej tekstów to Horubała w najlepszej formie. Powstawały przez kilka lat, publikowane były w Internecie, pojedynczo, w dużych odstępach czasu, by jedno nie przesłaniało drugiego, by każdy tekst mógł wybrzmieć.  Co jest ważne dla Horubały? W obszernej rozmowie poświęconej „Incydentom” (dostępna na YT, na kanale Literacki) mówił, że za każdym razem chciał grać o wszystko, mierzyć się z poruszaną kwestią w…

Czytaj dalej Czytaj dalej

Tytuł najnowszego zbioru opowiadań Andrzeja Horubały sugeruje zbiór przypadkowych momentów, które mogłyby się zdarzyć w każdej chwili, ale tak nie jest. Bywają książki zrośnięte tytułem z epoką, w której powstały. Jedne zapowiadają dokument chwili, inne – przeważnie wspomnienia – są pożegnaniem z minionym, inne jeszcze – sygnałem nadejścia czasu nowego. Incydenty Andrzeja Horubały sugerują zbiór przypadkowych momentów, które mogłyby się zdarzyć w każdej chwili, ale tak nie jest. Ten zbiór opowiadań pokazuje nam Polskę konkretną, kraj czasów teraźniejszych. I takim…

Czytaj dalej Czytaj dalej

Bóg objawia się prozaicznie, więc nie zawsze to dostrzegamy. Życie i śmierć, szczęście i nieszczęście, a w końcu szarawa codzienność wszędzie pozostawiają ślady, które ujawnia proza Horubały. Co mówi nam katolicka teologia i zwykły, dostępny każdemu katechizm? Że Bóg jest, wie o wszystkim, co się dzieje na ziemi, zna tajemnice wszystkich serc i wszystko o jakimkolwiek bycie, który istnieje. No i kocha wszystkie swoje stworzenia, jest sprawiedliwy, a okazuje to, karząc za zło i nagradzając za dobro. Ale tylko częściowo…

Czytaj dalej Czytaj dalej

Ilekroć szukam zwięzłej formuły, która podsumowywałaby sytuację Andrzeja Horubały w polskiej literaturze współczesnej, przychodzi mi do głowy opatrzony, ale nadal powielany  mem, złożony z dwóch zdjęć. Na tym po lewej, zatytułowanym „Rebels  then” widać „młodych gniewnych” z lat 80./90. (zwykle punków, choć mem istnieje w kilku wariantach). Na tym po prawej („Rebels now”) – wielodzietną rodzinę.  Za dosłowne? Zbyt czarno-białe? Takie są, w odróżnieniu od rysunków z „New Yorkera”, memy. Ale ten dyptyk wyraża prawdę o różnych obliczach buntu, najcelniej…

Czytaj dalej Czytaj dalej

Andrzej Horubała wydał niedawno tom opowiadań pt. Incydenty, w którym znalazło się kilka tekstów krążących uprzednio w sieci. Do otwierającego zbiór opowiadania Mniszek już wcześniej się odnosiłam [1]. Trzeba przyznać, że Autor potrafi swoim pisarstwem osiągnąć dwa zupełnie różne, równoległe efekty. Po pierwsze jest to literatura szalenie soczysta. Kiedy myślę o tej książce, przychodzi mi do głowy porównanie do malarstwa hiperrealistycznego, tych wycinków rzeczywistości, nieodróżnialnych od zdjęcia. Ma się przy lekturze tekstów Horubały wrażenie, że to gotowy scenariusz, albo nawet w ogóle film….

Czytaj dalej Czytaj dalej

Zbiór siedmiu nowel Andrzeja Horubały Incydenty mógłby się stać obowiązkową lekturą wszystkich tych osób obojga czy większej liczby płci, które interesuje naruszanie, podważanie czy szukanie pęknięć w hegemonistycznym, lecz wyraźnie już walącym się w gruzy dyskursie męskodominacyjnym. Z tego też powodu i zważywszy na to, jakie tendencje przeważają obecnie w edukacji czy naukach humanistycznych, zalecałbym tę książkę (a na pewno jedno z opowiadań – Hankę) jako lekturę instruktażową, szczególnie dla tych, którzy usiłują znaleźć odpowiedź na pytanie o ukrytą i…

Czytaj dalej Czytaj dalej

Do pisarza, krytyka literackiego i filmowego, Andrzeja Horubały wystosowałem taki liścik: „Wygląda na to, że może do Ciebie przylgnąć nieszczęsne raczej miano: ‘pisarz chrześcijański’. Tak, wiem, w twojej prozie naród jest nawet porządny, tylko ludzie… (kto zna powiedzonko marszałka Piłsudskiego, bez trudu tę myśl dokończy). Generalnie językiem piszesz niekościelnym.  Czasem nawet Monty Pythonem trąci i nie tak znowu cenioną w duszpasterstwie podśmiechują z wierzących. Niemniej, jak sobie twoje powieści poczytać, można by dojść do wniosku,  Bóg czeka na człowieka, a…

Czytaj dalej Czytaj dalej