Andrzej Horubała

Sprawa wygląda dość groteskowo. Oto po wielkiej aferze towarzysko — środowiskowej, objawiającej zawstydzającą miałkość naszego literackiego światka, Ignacy Karpowicz — bohater całego zamieszania, sprawny dość, choć amoralny pisarz — wydaje kolejną powieść. Następuje to parę lat po żenadzie, w której literaci i krytycy sięgnęli obyczajowego dna, piorąc publicznie brudy i przebijając poziom wszelkich portali plotkarskich. Wśród oskarżeń o gwałt (starszej krytyczki na Pisarzu), o nieoddane pieniądze (krytyczce przez Pisarza), świadczenie usług seksualnych dla kariery (przez Pisarza — krytykom), wreszcie promowanie kochanka (Pisarza przez krytyka, sekretarza nagrody Nike, redaktora…

Czytaj dalej Czytaj dalej

Pomysł miał Paweł Demirski bardzo dobry: napisać dramat polityczny na podstawie książki Roberta Krasowskiego „Czas Kaczyńskiego. Polityka jako wieczny konflikt”. Książka Krasowskiego bowiem — jak mało która diagnoza polityczna — nadaje się do przeniesienia na deski teatralne: najnowsze dzieje Polski przedstawia jako arenę zmagania się dwóch toksycznych jednostek, które swymi fobiami, kompleksami, chorymi emocjami zatruły, skaziły nasz kraj. Kaczyński i Tusk — mściwi, bezwzględni w walce o władzę, zdradzający najbliższych współpracowników, budujący partie wodzowskie — przedstawiani są przez Krasowskiego przez pryzmat kapitalnych anegdot, efektownych zdań wyłuskiwanych z przeróżnych…

Czytaj dalej Czytaj dalej

Najciekawsza jest dla mnie Suchanow jako rozmówczyni Rity, żony Witolda Gombrowicza. Kilka sesji rozmów, jakie odbyły, rzuca nowe światło na wiele spraw. Rozdziały poświęcone dzieciństwu Rity, jej wzrastaniu, edukacji, wreszcie intymnych szczegółów relacji z Gombrowiczem, to najbardziej poruszające fragmenty biografii. Rita — wychowana w wielodzietnej bogobojnej rodzinie Labrosse’ów w Quebecu, urodzona jako piąte z dziesięciorga dzieci (pierworodny syn zmarł wkrótce po narodzinach), z wyraźną niechęcią podchodzi do katolickiej formacji, w jakiej wzrastała, traktując ją jako opresyjną i godną politowania. „Dziesięcioro dzieci. Biedna…

Czytaj dalej Czytaj dalej

Nagle szok: nie najlepsza, topornawa „Reakcja łańcuchowa” Jakuba Pączka budująca drastyczny mit pokolenia Czarnobyla, uświadamia mi, że to festiwal moich dzieci, i że świat, który opowiadają, który z gniewem krytykują, wyszydzają, to świat stworzony przez moją generację. No tak, rocznik 1986, żłopiących płyn Lugola, rocznik Czarnobyla to przecież rówieśnicy mojej najstarszej córy. Tych sygnałów, że opowiadany jest świat widziany oczyma moich dzieci, jest na festiwalu całe mnóstwo, nie trzeba koniecznie sięgać do biogramów reżyserów, by poczuć się nieswojo, wystarczy spojrzeć…

Czytaj dalej Czytaj dalej

Dorota Masłowska wydała właśnie zbiór felietonów pod intrygującym tytułem: „Jak przejąć kontrolę nad światem, nie wychodząc z domu”. Oczywiście to wszystko jest urocze, fantastyczne, błyskotliwe, skrzące się od językowych gier, paradoksalnego zestawiania różnych idiolektów. No, człowiek jest olśniony tym pisarskim szczebiotem, prezentacją inteligencji świeżej, obserwacji niespodziewanych, paradoksalnych. I naprawdę to grzebanie Masłowskiej w śmietnisku popkultury może urzec. Wyciąga z tego śmietniska rzeczy niesamowite, otrzepuje z kurzu rekwizyty zapomniane, podnosi swoje uczestnictwo w kulturze popularnej do rangi wielkiego wtajemniczenia w żywioł…

Czytaj dalej Czytaj dalej